Na een halve dag “gierenrestaurant” met regen volgde helaas nu een bijna de hele dag durend zelfde “hemelgeschenk”: veel en langdurige nattigheid. Kees’ plan was een wandelingdoor  de Bujaruleavallei in het hooggebergte en daarna nog een bezoek aan het Parque Nacional de Ordesa. Helaas, er kwam weinig van terecht, want het bleef bijna de hele lange dag mistroostig weer.

Het dagbegin was positief na bemoedigende waarnemingen voor het ontbijt (zoals  Groene Specht, Rode Rotslijster, Draaihals, Sperwer). Via het dorp Torla en kort daarna een stop op het kruispunt van zowel wegen als rivieren: Ara en Arazas, ging het nog goed. Wat verderop weer halt gehouden langs de Ara  met mooie waarnemingen van o.a. Waterspreeuw. Vervolgens bij het restaurant Camping Valle de Bujaruelo, waar het begon te regenen. Toch was dit ornithologisch geen malheur: hier o.a. Citroenkwikstaarten!

Na deze pauze doorgereden tot bij de Refugio de Bujaruelo en daar zou de wandeling moeten beginnen. Maar gehuld in regenpakken/poncho’s en met alleen maar negatieve weersverwachtingen liep het anders. Kees: “We wandelen niet naar boven maar gaan eerst hier vogelen, daarna zien we wel weer verder”. Dus kamden we er het gebied langs de rivier flink uit terwijl de regenwolken hun inhoud onophoudelijk over ons heen lieten gutsen. Toch bleek het geen ontzettend zware teleurstelling, want verbazingwekkend genoeg viel er van alles aan vogels waar te nemen! Dit had ook een reden: de omstandigheden hogerop in de bergen waren voor niet-standvogels nog te ongunstig. Dus bleven ze na hun aankomst lager “hangen” om zich al foeragerend optimaal te kunnen voorbereiden. Wat zich op lager hoogteniveau voordoet tussen geografisch zuid en noord in Europa zien we in het hooggebergte ook, maar dan tussen lagere en hogere niveaus. Op het grasland was het dan ook een gewemel van o.a. Tapuit, Waterpieper, allerlei Kwikstaarten en ander vogelspul. Ondanks de meteorologische tegenvaller dan toch een ornithologische opsteker! Bij de grindpartijen in de rivier weer Grote Gele en Witte Kwik plus Waterspreeuw.  

In de refugio ontdeed langzamerhand de een na de ander zich van druipende regenkleding. Mogelijkheden om met wat warms en/of hartigs weer “op niveau” te komen waren er genoeg. We hadden onze best gedaan, maar kansen op hooggebergtesoorten als Alpenheggenmus, Sneeuwvink, Alpensneeuwhoen, Alpenkauw enz. waren ons door de weergoden onthouden. Het zij zo, soms hoort dit er ook bij, helaas maar waar.

We herpakten ons letterlijk en figuurlijk en reden nu oostwaarts over het “knooppunt” Arazas het bekende National Park Ordesa y Monte Perdido binnen. Parkeren en dan nu maar wandelen: prachtige en imponerende uitzichten! Maar ook hier begoten de hemelgoden ons met teveel nattigheid. Gevolg: amper vogels, wel fraaie uitzichten en zowaar toch ook nog een vogelaarhoogtepunt erg ver boven ons: Kees attendeerde ons op een groep vliegende  Alpenkauwen rondom de bergtoppen. Al weer druipend nat arriveerden we na de wandeling door het bos, langs de rivier en langs glibberige grasveldjes weer bij de busjes. Men kan veel naar wens organiseren, maar het weer   ….. nu niet en nooit!

Niemand voelde voor een stop in Torla, dus koersten we “thuiswaarts”. Vlakbij onze uitvalsbasis werd de tegenslag toch nog ietwat goedgemaakt omdat er plotsklaps een mannetje Grijze Gors naast ons neerstreek!  Ook het grote aantal (25+? 40+?) in de buurt foeragerende Tapuiten werd in dank afgenomen (zie de pleisteruitleg hierover al eerder in dit verslag, ook het missen van Grauwe Klauwier en Ortolaan is daarmee trouwens waarschijnlijk verklaard).

Aan de traditionele 4-mei-terugblik op onze nationale oorlogsslachtoffers werd door de begeleidende VWG-commissie herinnerd door dit als een ogenblik ter individuele beleving op te vatten.

Het “lijsten” toonde aan dat de verregende dag toch niet echt slecht was geweest: het groepsgebeuren stond intussen op 192 soorten!